Noong taong mamatay ang haring Uzzias,
nakita ko rin ang Panginoon na nakaupo sa isang trono,
matayog at mataas,
at ang laylayan ng kanyang damit ay pumuno sa templo.
Sa itaas nito ay nangakatayo ang mga serapin;
ang bawat isa ay may anim na pakpak;
dalawa upang takpan niya ang kanyang mukha,
at dalawa upang takpan niya ang kanyang mga paa,
at dalawa upang ipanlipad niya.
At nagsisigawan sa isa’t isa,
at nagsasabi:
Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga Hukbo;
ang buong mundo ay puspos ng kanyang kaluwalhatian.At ang mga patibayin ng pintuan ay nayanig sa tinig ng yaong sumisigaw,
at napuno ng usok ang bahay.